تغییر نام معابر قدیمی مشهد، به‌خصوص آن دسته که ریشه در هویت تاریخی و فرهنگی شهر و حافظه جمعی شهروندان دارند، نه مصوبات تشریفاتی را برمی‌تابد و نه فرصتی برای آزمون‌وخطاست. حتی اگر فرض را بر شتاب‌زدگی و سهل‌انگاری بگذاریم، اکنون این پرسش مطرح است که مسئولیت پیامدهای این تصمیم بر عهده کیست؟
اگر هدف از نام‌گذاری خیابانی به نام رهبر شهید، زنده نگه‌داشتن یاد و خاطره و تکریم ایشان است، چگونه یک انتخاب اشتباه می‌تواند به دستمایه‌ای برای تعمیق دوقطبی و ایجاد نارضایتی تبدیل شود؟ آن هم در شرایطی که کشور بیش از هر چیز به اتحاد و همدلی همه جانبه مردم نیازمند است. چرا تصمیمی با چنین ابعاد اجتماعی، بدون شور و مشورت کافی و اقناع افکار عمومی اجرا می‌شود؟
نمی‌توان از یک سو بر ضرورت حفظ هویت شهری تأکید کرد و از سوی دیگر، آن را بی‌محابا به تصمیم‌های مقطعی سپرد. مسئله فقط نصب و جمع‌آوری تابلوها نیست؛ مسئله، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی‌ای است که با تصمیم‌های شتاب‌زده در معرض آسیب قرار می‌گیرد.
این ماجرا برنده‌ای ندارد؛ اما اگر بازنده‌ای داشته باشد، شهری است که باید هزینه تصمیم‌های نسنجیده مدیرانش را بپردازد. حالا پرسش این است: چه کسی مسئول این تصمیم و پیامدهای آن است؟ آیا نهادهای نظارتی، به‌جای عبور از ماجرا به مصلحت، درباره چرایی این رفت‌وبرگشت و مسئولیت تصمیم‌گیران پاسخی خواهند خواست.
روزنامه دیجیتال اخبار مشهد، شماره نود و نهم
