نتایج پژوهشی نشان می‌دهد، تمرین‌های ایستا که در آنها عضلات بدون حرکت دادن مفاصل منقبض می‌شوند، به‌ویژه تاثیر چشمگیری در کاهش فشار خون دارند. این یافته‌ها دامنه گزینه‌های ورزشی را فراتر از توصیه‌های معمول مانند پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و شنا گسترش می‌دهد.
در این تحلیل، نتایج ۲۷۰ کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده با مشارکت ۱۵ هزار و ۸۲۷ نفر بررسی شد. نتایج نشان داد، فعالیت‌های هوازی، تمرین‌های قدرتی، ترکیبی از این دو و تمرین‌های تناوبی، همگی در مقایسه با گروه‌هایی که برنامه ورزشی دریافت نکرده بودند، فشار خون را کاهش می‌دهند.
بر اساس نتایج بدست آمده، بیشترین تغییرات میانگین فشار خون با تمرین‌های ایزومتریک حاصل شد. در این تمرین‌ها، عضله منقبض می‌شود، در حالی که بدن یا مفصل تا حد زیادی ثابت می‌ماند که مانند نشستن در حالت تکیه دادن به دیوار یا فشردن و نگه داشتن یک وسیله در دست است.
فشار خون از دو عدد تشکیل شده است، عدد بالایی، میزان فشار خون هنگام انقباض قلب را نشان می‌دهد و عدد پایینی، فشار خون در فاصله بین ضربان‌ها را اندازه‌گیری می‌کند. کاهش هر یک از این دو عدد می‌تواند برای سلامت قلب و عروق اهمیت داشته باشد.
در مجموع کارآزمایی‌های بررسی شده، ورزش‌های هوازی به‌ترتیب عدد بالایی و پایینی فشار خون را حدود ۴.۵ و ۲.۵ میلی‌متر جیوه کاهش دادند. پیاده‌روی، دویدن و دوچرخه‌سواری از جمله فعالیت‌هایی بودند که در این گروه قرار گرفتند.
تمرین‌های مقاومتی پویا، مانند انجام حرکات تکراری با وزنه یا وسایل مقاومتی، نیز به‌ترتیب کاهش حدود ۴.۶ و سه واحدی این اعداد را به همراه داشتند. برنامه‌هایی که ورزش هوازی و تمرین‌های مقاومتی را با هم ترکیب می‌کردند، به‌طور میانگین عدد بالایی فشار خون را حدود ۶ واحد کاهش دادند.
تمرین‌های ایزومتریک به‌طور میانگین عدد بالایی فشار خون را حدود ۸.۲ واحد و عدد پایینی را حدود چهار واحد کاهش دادند. این ارقام نتایج تجمیع شده پژوهش‌ها هستند و پیش‌بینی نمی‌کنند که هر فرد به چه میزان کاهش فشار خون دست خواهد یافت.
پژوهشگران همچنین با استفاده از روش آماری موسوم به تحلیل شبکه‌ای، گروه‌های مختلف تمرینی را با یکدیگر مقایسه کردند. این روش امکان ارتباط دادن پژوهش‌هایی را فراهم می‌کند که در آنها دو نوع ورزش به‌طور مستقیم با هم مقایسه نشده‌اند. چنین رویکردی به شناسایی گزینه‌های امیدوارکننده کمک می‌کند، هرچند رتبه‌بندی حاصل از آن با فرض‌هایی همراه است.
بنابراین، نمی‌توان به‌سادگی نتیجه گرفت که نشستن با تکیه دادن به دیوار، بهترین انتخاب برای همه افراد است. شرکت‌کنندگان در کارآزمایی‌ها، فشار خون اولیه آنان، برنامه‌های ورزشی و کیفیت پژوهش‌ها با یکدیگر تفاوت داشتند و همچنین تعداد کارآزمایی‌های مربوط به تمرین‌های ایزومتریک کمتر از پژوهش‌های انجام شده درباره ورزش‌های هوازی بود.
در این بررسی، فشار خون در حالت استراحت پس از اجرای برنامه‌های ورزشی دست‌کم دو هفته‌ای اندازه‌گیری شد. این پژوهش به‌طور مستقیم مشخص نکرد که کدام گروه از تمرین‌ها در طول چندین سال بیشترین نقش را در پیشگیری از حمله قلبی یا سکته مغزی دارد.
تناسب فعالیت با شرایط فرد نیز اهمیت دارد. توانایی حرکتی، بیماری‌های دیگر، سطح آمادگی جسمانی و امکان ادامه منظم یک فعالیت می‌توانند بر میزان سودمندی برنامه ورزشی تاثیر بگذارند. از سوی دیگر، فشار خون هنگام فعالیت بدنی به‌طور موقت افزایش می‌یابد، حتی اگر تمرین منظم در ادامه باعث کاهش فشار خون در حالت استراحت شود.
این یافته‌ها بر ضرورت ارائه طیف متنوعی از فعالیت‌های ورزشی مبتنی بر شواهد علمی تاکید دارند، به‌جای آنکه ورزش را به‌عنوان یک نسخه واحد برای همه افراد در نظر بگیریم. همچنین این نتایج دلیلی برای بررسی دقیق‌تر تمرین‌های ایستا در گروه‌های مختلف بیماران فراهم می‌کنند.
بر اساس نتایج گزارش وب‌سایت نوریج، مهم‌ترین نتیجه این است که فعالیت بدنی منظم می‌تواند بخش موثری از مراقبت و کنترل فشار خون باشد. انواع مختلف ورزش مفید هستند و بهترین برنامه در عمل، برنامه‌ای است که تمرین‌های متناسب با شرایط فرد را با مشارکت ایمن و مستمر وی ترکیب کند.
نتایج این پژوهش در نشریه British Journal of Sports Medicine منتشر شده است.
