دکتر مهرداد اسماعیل‌زاده، اظهار کرد: هپاتیت به التهاب کبد گفته می‌شود که می‌تواند در اثر عوامل مختلف، از جمله عفونت‌های ویروسی، ایجاد شود. انواع هپاتیت از نظر راه انتقال، علائم، روند بیماری و روش‌های درمان با یکدیگر تفاوت دارند؛ ازاین‌رو، شناخت ویژگی‌های هر نوع و رعایت راهکار‌های پیشگیرانه اهمیت ویژه‌ای دارد.
واکسیناسیون و رعایت بهداشت؛ دو راهکار مهم پیشگیری از هپاتیت
وی با اشاره به تفاوت راه‌های انتقال انواع هپاتیت بیان کرد: هپاتیت A و E عمدتاً از طریق آب و غذای آلوده منتقل می‌شوند؛ بنابراین، شست‌وشوی صحیح دست‌ها، استفاده از آب آشامیدنی سالم و رعایت اصول بهداشتی در تهیه و مصرف مواد غذایی، در پیشگیری از این بیماری‌ها مؤثر است.
این متخصص بیماری‌های عفونی افزود: هپاتیت B و C می‌توانند از طریق تماس با خون آلوده و استفاده مشترک از سرنگ و وسایل تزریق منتقل شوند. همچنین، استفاده از تجهیزات پزشکی و دندان‌پزشکی غیراستریل و وسایل آلوده در خالکوبی و پیرسینگ، خطر انتقال این عفونت‌ها را افزایش می‌دهد.
دکتر اسماعیل‌زاده با تأکید بر اهمیت واکسیناسیون تصریح کرد: دریافت واکسن هپاتیت B مطابق برنامه‌های توصیه‌شده، یکی از مهم‌ترین راهکار‌های پیشگیری از این بیماری است. استفاده نکردن مشترک از وسایل شخصی مانند تیغ اصلاح و مسواک و رعایت اصول رابطه جنسی ایمن نیز در کاهش خطر انتقال هپاتیت B مؤثر است.
هپاتیت ممکن است بدون علامت باشد
وی با اشاره به اینکه برخی انواع هپاتیت می‌توانند برای مدت طولانی بدون علائم مشخص باقی بمانند، اظهار کرد: نداشتن علائم ظاهری به معنای رد قطعی ابتلا به هپاتیت مزمن نیست. به همین دلیل، افرادی که سابقه تماس با خون آلوده، استفاده مشترک از وسایل تزریق، انجام اقدامات غیراستریل یا سایر عوامل خطر را دارند، باید برای ارزیابی وضعیت خود و انجام آزمایش‌های لازم با پزشک مشورت کنند.
این متخصص بیماری‌های عفونی ادامه داد: تشخیص هپاتیت، با توجه به نوع ویروس و شرایط فرد، از طریق آزمایش‌های خون انجام می‌شود و در صورت نیاز، آزمایش‌های مولکولی برای شناسایی ماده ژنتیکی ویروس و بررسی میزان تکثیر آن نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.
وی خاطرنشان کرد: تشخیص زودهنگام و پیگیری پزشکی می‌تواند به کنترل بیماری و کاهش خطر بروز عوارض جدی، از جمله آسیب مزمن کبدی، سیروز و سرطان کبد، کمک کند.
دکتر اسماعیل‌زاده با اشاره به تفاوت روش‌های درمان انواع هپاتیت گفت: درمان این بیماری به نوع ویروس، مرحله پیشرفت بیماری و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. هپاتیت A معمولاً با مراقبت حمایتی بهبود می‌یابد، اما برخی بیماران مبتلا به هپاتیت B مزمن به درمان دارویی و پیگیری طولانی‌مدت نیاز دارند.
وی افزود: هپاتیت C نیز امروزه در بیشتر موارد با استفاده از دارو‌های ضدویروسی مستقیم قابل درمان است. بنابراین، تشخیص هپاتیت لزوماً به معنای ابتلا به نارسایی کبدی نیست و بسیاری از بیماران با تشخیص صحیح، مراقبت پزشکی مناسب و دریافت به‌موقع درمان می‌توانند از بروز عوارض جدی پیشگیری کنند یا خطر آن را کاهش دهند.
این متخصص بیماری‌های عفونی در پایان تأکید کرد: افزایش آگاهی عمومی درباره راه‌های انتقال هپاتیت، واکسیناسیون، رعایت اصول بهداشتی، پرهیز از تماس با خون آلوده و انجام آزمایش‌های تشخیصی در افراد در معرض خطر، از مهم‌ترین اقدامات برای کنترل این بیماری و حفظ سلامت کبد در جامعه است.
