به گزارش اخبارمشهد، حاشیه شهر مشهد، با جمعیتی بیشتر از ۲۰ شهر ایران، سال‌هاست با انبوهی از مشکلات زیرساختی و اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کند. از مشکلات در حوزه آب، برق و گاز و گسترش سکونتگاه‌های غیررسمی گرفته تا نارسایی‌های آموزشی، درمانی و امنیتی. حل این معضل مزمن اما نه با طرح‌های مقطعی و اقدامات پراکنده، بلکه با شکل‌گیری یک مثلث نجات امکان‌پذیر است؛ مثلثی با سه ضلع مدیریت یکپارچه، تأمین منابع مالی پایدار و توانمندسازی ساکنان.
حاشیه شهر مشهد پیش از هر چیز به مدیریتی واحد و یکپارچه نیاز دارد؛ ساختاری که بتواند بار هماهنگی میان دستگاه‌های متعدد را به دوش بکشد. در سالهای گذشته طرح‌هایی برای این منظور کلید خورد؛ از مطالعات ساماندهی حاشیه شهر در دوره استانداری معتمدیان تا ورود بنیاد مستضعفان به‌عنوان یکی از متولیان احتمالی این حوزه. پیش از آن نیز نوبخت، معاون وقت رئیس‌جمهور، اقداماتی را در این زمینه دنبال کرده بود؛ اما با تغییر مدیران، این طرح‌ها نیز به بایگانی تاریخ پیوستند.
ضلع دوم این مثلث، تأمین منابع مالی متناسب با ابعاد مسئله است؛ جایی که مجلس باید نقش جدی‌تری ایفا کند. حاشیه شهر مشهد در سال ۱۳۹۴ برای نخستین بار صاحب ردیف بودجه اختصاصی شد، هرچند تغییر عنوان این ردیف به «بودجه حاشیه کلان‌شهرهای مذهبی» شرکای دیگری را نیز برای آن تراشید. با این حال، حتی همین منابع نیز به وقت «تخصیص» هیچ‌گاه در حد و قواره مشکلات حاشیه شهر نبوده است. واقعیتی که نشان میدهد باید مسیر ورود سرمایه‌گذاران بخش خصوصی به پروژه‌های عمرانی و اقتصادی این مناطق هموارتر شود.
اما ضلع سوم، تکمیل‌کننده دو ضلع دیگر است: توانمندسازی ساکنان حاشیه شهر. ساماندهی این مناطق صرفاً با ساخت مدرسه، درمانگاه، خیابان و تأمین زیرساخت‌ها نه تنها به نتیجه مطلوب نمی‌رسد بلکه ممکن است حاشیه‌ای بر حاشیه بسازد! مردم باید در فرآیند توسعه محله‌های خود نقش‌آفرین باشند. ایجاد فرصت‌های اشتغال، مهارت‌آموزی، حمایت از کسب‌وکارهای خرد و تقویت مشارکت‌های مردمی می‌تواند به کاهش آسیب‌های اجتماعی و شکل‌گیری توسعه‌ای پایدار کمک کند.
آقای پزشکیان! علاج این زخم کهنه در دستان شماست؛ بسم‌الله ...
